How vain it is to sit down to write when you have not stood up to live.

Τα τελευταία γεγονότα με τις διαδηλώσεις και τα επεισόδια σε ολόκληρη τη χώρα έχουν πυροδοτήσει πολλές συζητήσεις, γύρω από το πόσο δίκαιες είναι, τα βαθύτερα αίτια τους και από ποιους πιθανώς γίνονται προσπάθειες εκμετάλλευσης τους.
Προσωπικά βρήκα πάρα πολύ επίκαιρο και ενδιαφέρον ένα άρθρο στην κυριακάτικη «Καθημερινή» (21.12.2208) σχετικά με τον αμερικανό συγγραφέα, φυσιολάτρη και φιλόσοφο Χένρυ Ντέιβιντ Θόρο (Henry David Thoreau).
Μετά από αναζήτηση στο internet ανακάλυψα ότι υπήρξε εμπνευστής της ιδέας της ειρηνικής αντίστασης και με το έργο του «Πολιτειακή Ανυπακοή» (Civil Disobedience), ενέπνευσε διάσημους στοχαστές, όπως τον Τολστόι, τον Γκάντι, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ…
Στο έργο του υποστηρίζει ότι η καλύτερη κυβέρνηση είναι αυτή που κυβερνά λιγότερο, η οποία δεν καταπιέζει ή επιφέρει ατροφία στις συνειδήσεις των πολιτών. Οι πολίτες έχουν οι ίδιο το καθήκον να αποτρέπουν κάθε τέτοιου είδος συναίνεση.
Ο ίδιος κάνοντας πράξη αυτά που υποστήριζε φυλακίστηκε όταν αρνήθηκε να πληρώσει φόρους, τους οποίους υποστήριζε ότι η κυβέρνηση της εποχής του θα χρησιμοποιούσε στον πόλεμο που είχε κηρύξει στο Μεξικό, προσδοκώντας να προσαρτήσει νέα εδάφη και δούλους. Η εμπειρία του αυτή τον οδήγησε στο να υποστηρίζει ότι καθήκον του κάθε πολίτη είναι να μην περιμένει απλά την δυνατότητα, όταν και αν αυτή του δοθεί, ώστε να ψηφίσει ενάντια σε νόμους αντίθετους με την συνείδηση και σκέψη του. Θα πρέπει έμπρακτα να εναντιώνεται, με το να τους παραβαίνει (σκεφτείτε τους αμερικανούς να αρνούνται να πληρώσουν κάθε φόρο, εναντιωμένοι στον πόλεμο στο Ιράκ). Θα πρέπει επίσης να είναι διευθετημένος να τιμωρηθεί για αυτή την παράβαση.
Κάντε την δική σας αναζήτηση στο θέμα και κρίνεται μόνοι σας για την κατάσταση στην όμορφη χώρα μας.

Δύσκολοι καιροί…Δύσκολες αποφάσεις…

Η κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν για ακόμη μια φορά πρωταγωνιστεί στην λήψη γενναίων (ή ριψοκίνδυνων για πολλούς) αποφάσεων. Αναμένεται να μειώσει τον συντελεστή του φ.Π.Α. από το 17,5% στο 15%, ώστε να δώσει την ώθηση στην αγορά που τόσο χρειάζεται. Ταυτόχρονα η βρετανική κυβέρνηση θα συμπεριλάβει πακέτο μέτρων υπέρ χαμηλόμισθων, ανέργων και δανειοληπτών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τα στεγαστικά δάνεια.
Εν μέσω λοιπόν της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης της τελευταίας 50ετίας οι νησιώτες ακολουθούν την τακτική των μεγαλύτερων δαπανών για την τόνωση της αγοράς, έναντι στο σφίξιμο του ζωναριού και την ασφυξία της αγοράς, ως λύση( όπως μέσες άκρες έκανε η FED το 1929-32). Φαίνεται ότι οι Βρετανοί έχουν την τύχη να έχουν τον σωστότερο άνθρωπο για πρωθυπουργό στην δυσμενή αυτή συγκυρία.
Την ίδια τακτική πιθανώς θα ακολουθήσουν δειλά-δειλά και άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες (ο Ισπανός πρωθυπουργός ήδη εξήγγειλε μέτρα τόνωσης του τουρισμού) καθώς και ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα μόλις αναλάβει καθήκοντα. Η λογική είναι απλή. Καλύτερα να πληρώσεις τώρα κάτι και μετά να κάνεις ταμείο, παρά να μείνεις άπραγος και να αφήσεις την καταιγίδα να παρασύρει τα πάντα.
Είναι οδυνηρό να βλέπεις ότι στην πατρίδα σου δεν φαίνεται κανείς ικανός να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις και να τηρήσει ένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Πρεμιέρα για Europeana…think culture

Το ενδιαφέρον για το σχέδιο Europeana, το πρώτο ευρωπαϊκό ψηφιακό μουσείο, ξεπέρασε κάθε προσδοκία και πρόβλεψη. Τα 10 εκατομμύρια !!!! hit σε μια ώρα οδήγησε στο κρασάρισμα του site, το οποίο θα επανέλθει μέσα Δεκέμβρη. Θα είναι διαθέσιμο σε όλες τις γλώσσες της ευρώπης των 27.
Με ένα κλικ θα υπάρχει πρόσβαση σε μια βάση 10 εκατομμυρίων ψηφιοποιημένων έργων από την ευρωπαική ιστορία και κουλτούρα. Κείμενα, πίνακες, μουσικά κομμάτια, αρχεία, χάρτες, εφημερίδες. Το πρώτο λόγο έχουν γαλλικά ιδρύματα και ακολουθούν τα αγγλικά, ιταλικά και η υπόλοιπη ευρώπη.
Αποτελεί μια φιλόδοξη προσπάθεια ελεύθερης διάθεσης της πλούσιας πνευματικής κληρονομιάς της γηραιάς ηπείρου. Αναμένουμε στο ακουστικό μας ή μάλλον στο πληκτρολόγιό μας…
Περισσότερα στο www.europeana.eu

Rene Magritte - Ευχάριστη έκπληξη από το Google

Το google για άλλη μια φορά αλλάζοντας το εικονίδιο στην κεντρική του σελίδα μας είχε μια ευχάριστη έκπληξη. Κάνοντας κλικ πάνω του μας μεταφέρει σε σελίδες με πληροφορίες και πίνακες για τον Βέλγο σουρρεαλιστή καλλιτέχνη Ρενέ Μαγκρίτ. Αφορμή ' η συμπλήρωση 110 χρόνων από την γέννησή του (21.10.1898)
Η συνήθης περιήγησης μας (κωλοβάρεμα) στο ιντερνετ μπορεί λοιπόν να γίνει και ένα ευχάριστο διάλλειμα γνώσης.
Εγω πραγματικά το βρίσκω πολύ καλή ιδέα.

money money money...it's a rich man's world

Η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας εξακολουθεί να παίζει ψηλά στην δημοσιογραφική ατζέντα και δικαιολογημένα κατά την ταπεινή μου άποψη. Στην Ελλάδα είδαμε τις τράπεζες ουσιαστικά να ακυρώνουν το μεγαλόπνοο σχέδιο των 28 δις του υπουργείου οικονομίας. Υπάρχει γενικά η αίσθηση ότι το όλο θέμα αντιμετωπίστηκε με κάποια προχειρότητα. Αρχικά αναγγέλθηκε ένα γενικόλογο σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας από την διεθνή κρίση, το οποίο γέννησε πολλές ελπίδες και θετικό κλίμα για την άμεση αντιμετώπιση. Σύντομα, όμως, διαφάνηκαν οι πολλές αοριστίες γύρω από τον τρόπο χρηματοδότησης. Το υπουργείο οικονομίας λοιπόν στα πρότυπα του σχεδίου Πώλσον έθεσε όρους στις τράπεζες που αφορούσαν τόσο τις αμοιβές των μεγαλοστελεχών (πλαφόν μισθών, μείωση μερισμάτων, κατάργηση bonus), όσο και τον έλεγχο τους (αγορά προνομιακών μετοχών, διορισμένα μέλη στο Δ.Σ.). Αποτέλεσμα ?
Η άρνηση των τραπεζών να συμμετάσχουν στο σχέδιο και η αντιστροφή του κλίματος, που πήρε και πάλι την κατηφόρα.
Οι ελληνικές τράπεζες προβλέπουν μείωση των κερδών τους, αλλά ουσιαστικά ακόμη δεν βρίσκονται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση, ώστε άνευ όρων να αποδέχονται ανάλογα σχέδια, χωρίς προηγούμενη σκληρή διαπραγμάτευση.
Η θηλεία λοιπόν φαίνεται να σφίγγει στο λαιμό των ελλήνων καταναλωτών. Παρά την μείωση των επιτοκίων ( 0.5-1%), οι ελληνικές τράπεζες έχουν αυξήσει το spread των επιτοκίων τους καθώς δανείζονται με πολύ χαμηλότερο. Επίσης δανείζουν πιο δύσκολα και αυξάνουν το κόστος του χρήματος (αύξηση επιτοκίων πιστωτικών). Με αυτό τον τρόπο μεταφέρουν το βάρος στον βασικό χρηματοδότη τους, τον έλληνα καταναλωτή. Στα παραπάνω ας μην ξεχνάμε τα στεγαστικά δάνεια (η αγορά κατοικίας, η οποία είναι καταλύτης του ελληνικού δείκτη ανάπτυξης παρουσιάζει τεράστια μείωση). Η μείωση της κατανάλωσης για το ελληνικό νοικοκυριό φαντάζει μονόδρομος και μαζί θα συμπαρασύρει σύσσωμη την οικονομία.

Ο Jimmis μας απογοήτευσε…

Το περασμένο Σάββατο παρακολούθησα την δεύτερη ταινία του James Bond με τον Daniel Craig, “Quantum of Solace”. Είμαι από αυτούς που είχαν ενθουσιαστεί με την πρώτη ταινία του στο ρόλο του βρετανού μυστικού πράκτορα. Στο «Casino Royale” πραγματικά ο ήρωας αναγεννήθηκε, έγινε πιο σύγχρονος. Ο Daniel Craig ήταν καταπληκτικός στο ρόλο του ασμίλευτου ακόμη 007. Γρήγορη ταινία με πολλές σκηνές δράσης (κανένας άλλος Bond δεν ήταν τόσο αθλητικός) και ένας James Bond συναισθηματικός αλλά και σκληρός. Ματώνει, χτυπάει αλλά και εκτελεί εν ψυχρώ. Δεν ξέρει καν ακόμη τι εστί” Martini shaken not stirred”, αλλά όταν στην τελευταία σκηνή λέει για πρώτη φορά «Bond, James Bond”, εκεί σε αφήνει να πιστέψεις ότι ο 007 license to kill μόλις γεννήθηκε…
Στο «Quantum of Solace” πράγματι η ταινία ξεκινά από εκεί που την αφήσαμε, αλλά ως εκεί. Στηριγμένη για πρώτη φορά όχι σε βιβλίο του Ian Fleming, αλλά σε σενάριο από τον Marc Foster, έχουμε μια χλιαρή ταινία με μερικές γρήγορες σκηνές δράσης, διπλούς πράκτορες, και διαφθαρμένες κυβερνητικές υπηρεσίες. Αλλά τι με πείραξε περισσότερο?
Βλέπουμε τον James Bond να πίνει μπύρα από μπουκάλι σε μπαράκι underground στην συνάντησή του με τον έτερο πράκτορα της CIA. Οι κακοί είναι εντελώς φυσιολογικοί, χωρίς καμιά ιδιορρυθμία (με ένα σοφέρ με φονικό καπελάκι ή σαγόνια για παράδειγμα…). Λείπει η miss Moneypenny και τα γκατζετάκια του Q. Δεν λέει ούτε μια φορά το «Bond, James Bond” !
Στα θετικά? Χμμμ… Ο Daniel Craig είναι και πάλι πολύ καλός. Ο James Bond δεν είναι σνομπ, σεξιστής ή εγωιστής όπως πριν.Οδηγεί Aston Martin και super σκηνή, το κορίτσι στο κρεβάτι του 007 λουσμένο στο πετρέλαιο (βλέπε Goldfinger).
Εν κατακλείδι (sic…) είναι μια μέτρια ταινία δράσης. Πάντα σύμφωνα με την δική μου υποκειμενική ματιά, είναι κατώτερη από την πρώτη, πολλά υποσχόμενη. Εντάξει πρέπει να τον εκσυγχρονίσουμε λιγάκι να μπουν και οι πιο πιτσιρικάδες στο κόλπο, αλλά ο Bond δεν πρέπει να γίνει φτηνή κόπια του Jason Borne.

Δεν πρέπει ο James να γίνει ένας Jimmis…