Το ερώτημα σου μάλλον μόνο θεωρητικό είναι. Η έννοια του κόστους είναι μια απόλυτα οικονομική έννοια (εμπορική). Νομίζω ότι θα ήταν αρκετά εύκολο να πει κάποιος: Χ υλικά συν Χ εργατοώρες συν ένα κέρδος και να τελειώνουμε. Ποιο θα ήταν το κέρδος? Αυτό το ορίζει η αγορά. Με ποιο τρόπο? Βάσει της ζήτησης. Τι είναι λοιπόν αυτό που προσδιορίζει τη ζήτηση στην αγορά τέχνης? Ένα και μόνο πράγμα. Η δημοσιότητα. Είτε φυσική είτε τεχνητή. Εντάξει, δεν λέω, υπάρχουν και κάποιοι αντικειμενικοί παράγοντες. Αυτοί όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελούν απλά τη βάση. Από κει και πέρα αυτό που παίζει ρόλο είναι ποιους ξέρεις και ποιοι σε ξέρουν. Όσο πιο καλά πλασάρεσαι, τόσο η τιμή ανεβαίνει. Για να πλασαριστείς, υπάρχουν τρόποι και τρόποι. Όλα αυτά απλά σημαίνουν ότι την τιμή ενός έργου την προσδιορίζει (τουλάχιστον αρχικά) αυτός που μπορεί να το πουλήσει και όχι αυτός που το δημιουργεί. Μετά, πολύ μετά, βλέπουμε. Πώς όμως ο πωλητής καθορίζει την τιμή? Βάσει του δικού του ονόματος(και όχι του δικού σου) και βάσει των πελατών που έχει καταφέρει να έχει το μαγαζί του. (Marketing + P.R.). Η τύχη του έργου σου λοιπόν, κρίνεται απόλυτα από την αγορά τέχνης και τα δικά της εμπορικά κριτήρια. Εάν λοιπόν με το καλό μπεις στην αγορά, τότε το μόνο που υπάρχει είναι ένα εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα. Τότε υπάρχει αρχική τιμή και μέλλον. Βέβαια, η τέχνη αποτελεί και μία καλή μορφή μακροχρόνιας επένδυσης(κάτι σαν μετοχή) με αποτέλεσμα την πραγματική χρηματιστηριακή διαπραγμάτευση. Μάλιστα πιο σκληρή και από μετοχή.
2 σχόλια:
Φίλε gallerista σε παραπέμπω στο blog μου-οικολογία,όπου απαντώ στο σχολιό σου.
Φιλε gallerista
Το ερώτημα σου μάλλον μόνο θεωρητικό είναι. Η έννοια του κόστους είναι μια απόλυτα οικονομική έννοια (εμπορική). Νομίζω ότι θα ήταν αρκετά εύκολο να πει κάποιος: Χ υλικά συν Χ εργατοώρες συν ένα κέρδος και να τελειώνουμε. Ποιο θα ήταν το κέρδος? Αυτό το ορίζει η αγορά. Με ποιο τρόπο? Βάσει της ζήτησης. Τι είναι λοιπόν αυτό που προσδιορίζει τη ζήτηση στην αγορά τέχνης? Ένα και μόνο πράγμα. Η δημοσιότητα. Είτε φυσική είτε τεχνητή. Εντάξει, δεν λέω, υπάρχουν και κάποιοι αντικειμενικοί παράγοντες. Αυτοί όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελούν απλά τη βάση. Από κει και πέρα αυτό που παίζει ρόλο είναι ποιους ξέρεις και ποιοι σε ξέρουν. Όσο πιο καλά πλασάρεσαι, τόσο η τιμή ανεβαίνει. Για να πλασαριστείς, υπάρχουν τρόποι και τρόποι. Όλα αυτά απλά σημαίνουν ότι την τιμή ενός έργου την προσδιορίζει (τουλάχιστον αρχικά) αυτός που μπορεί να το πουλήσει και όχι αυτός που το δημιουργεί. Μετά, πολύ μετά, βλέπουμε. Πώς όμως ο πωλητής καθορίζει την τιμή? Βάσει του δικού του ονόματος(και όχι του δικού σου) και βάσει των πελατών που έχει καταφέρει να έχει το μαγαζί του. (Marketing + P.R.). Η τύχη του έργου σου λοιπόν, κρίνεται απόλυτα από την αγορά τέχνης και τα δικά της εμπορικά κριτήρια. Εάν λοιπόν με το καλό μπεις στην αγορά, τότε το μόνο που υπάρχει είναι ένα εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα. Τότε υπάρχει αρχική τιμή και μέλλον. Βέβαια, η τέχνη αποτελεί και μία καλή μορφή μακροχρόνιας επένδυσης(κάτι σαν μετοχή) με αποτέλεσμα την πραγματική χρηματιστηριακή διαπραγμάτευση. Μάλιστα πιο σκληρή και από μετοχή.
Δημοσίευση σχολίου